Vrouw... in de rij veur de kassa

Wark van Grietje
Stellingwarfs
Home


Vrouw... inde rij veur de kassa

De weke d’rop moet vrouw alweer naor de winkel.
Aandere vrouw staot bi’j de kassa van de super vlak veur heur in de rij.
Now het vrouw de onhebbelike gewoonte, om meensken op te nemen. Ze kiekt dan te lange en te intensief naor de gezichten, naor hoe ze kieken, hoe ze reageren.
Heur ogen trekken daorhenne en ze kan ze d’r haost niet weer vanof kriegen.
Et vaalt aandere meensken en bekenden van heur ok wel op: "Ie moe’n niet zo lange naor iene gaepen," zeggen ze dan.Vaeke het ze niet iens in de gaten, dat ze et doet.
Die gekke gewoonte betekent ok, dat ze vule meensken van gezicht kent.
Om een veurbeeld te numen: as ze op vekaansie gaot en eerst mit de trein naor Schiphol, dan kent ze de personen uut de coupe al van gezicht. Ze weet dan ok al wat ze anhebben en soms kent ze de meensken al een betien van kerakter.
Dan is ze op et vliegveld. In de rij veur et inchecken neemt ze ze allemaole op en in de waachtruumte het ze weer alle tied om iederiene te bestuderen.
Wat het ze in die peer uren al een gezichten zien en in heur opneumen! Ze zitten dan in heur heufd. Et is een wonder, dat et d’r allemaole inpast.
As ze dan in et vliegtuug zit, gaot et vanzels krek liek. Gelokkig kan ze dan niet zovule toegelieke zien.
Ok is ze in gedaachten mit die personen bezig. Ziet ze tiedens de reize een vrouw allienig, denkt ze: "Waorom zol die vrouw allienig wezen, zol ze gien man hebben, of  zol ze gescheiden wezen, of zol ze  een geliefde hebben in et laand waor ze now naortoe vliegt?"
De gedaachten gaon dan mit heur op 'e loop en et vreet energie. Wat een verspilling einliks.
Is ze dan laeter op et plak van bestemming, dan komt ze overal die meensken weer tegen.
Zegt ze tegen heur man: "Oh, die ken ik al van de trein, van et vliegveld, van et vliegtuug. "Man kent d’r dan gieniene van. Hi’j vient et netuurlijk allemaole overbodige ballast.en geliek het hi’j, mar zo is ze now ienkeer.
Weeromme naor de supermark. Vrouw wodt deur vrouw opneumen, hoe kan et aanders.
Gewone kleren, gewone schoenen, trouwring omme (dat vaalt heur ok altied op) en dan is ze an heur heufd toe. D’r gaot een schok deur heur henne. Ziet ze dat goed?
Op heur kin, of beter zegd, an heur kin, zit een voegelnussien!
Et is hiel keunstig in mekeervlochten, inmekeerdri’jd van zwatte haoren!
In et nussien zit wat! Wat zwats! Et liekt wel een spinnegien!
Ze kan de ogen d’r niet ofkriegen. Et nussien trekt as een hiele starke magneet.
Is dit echt? Dit kan toch niet waor wezen? Ja, et is echt waor! Ongeleuflik!
Dan vuult voegelnussienvrouw dat ze zo angaept wodt en dri’jt heur omme. Vrouw weet niet, hoe hadde ze heur ok ommedri’jen moet.
Mar vrouw heur gedaachten gaon gewoon deur.
As voegelnussienvrouw aanst thuuskomt, staot d’r een man (ze het ommers een trouwring omme) op heur te waachten, die bliede is en wat doej’ aj’ bliede binnen as iene weer thuus is?
Juust, dan kroep ie mekere es even hiel stief an en geven mekeer een dikke tuut! En dat mit zoen nussien…Vrouw griezelt…


© Grietje Bosma - Dijkstra