Vrouw... warkt in de tuun    

Wark van Grietje
Stellingwarfs
Home


Vrouw... warkt in de tuun

Mit kleren die tegen een stotien kunnen, vrot zi’j in de tuun. Eerst mar schoffelen. Et gaot mit een tempo! Aj’ d’r wat langer naor kieken zollen, zoj’ d’r al mu van wodden. As et niet al te goed wil, doet zi’j et mit de blote hanen. Veuroverstaon kost heur zeker gien enkele muuite.
Grös mi’jen, anharken, in de container kwakken.
Now de dooie bloemen nog uutknippen en de boel opbienen. Al mit al is zi’j zo een peer uren doende. Zi’j striekt es een toefte haor uut et gezicht en kiekt es om heur henne of zi’j tevreden wezen kan. Et hiem staot d’r weer netties bi’j.Zi’j kan now wel in huus om te bekommen.

En dat moet ze ok wel doen, want morgen kriegt ze een mooie, mar ok een zwaore dag.
Ze gaot dan oppassen op heur kleinkiender. Op drie kleine maegies van vuuf, drie en íen jaor.
Ze vient dat geweldig,mar ze moet dan wel fit wezen, want de verantwoording is groot vanzels.
Ze geft heur daele in de makkelike stoel en legt de bienen even op ‘e taofel.
Zo, et eerste ure het heur man gien kiend an heur.
 
De volgende morgen op ‘e tied in de auto.
Nao een uurtien sluten drie lieve, kleine maegies heur in de aarmpies!
Disse dag kan al niet meer kepot!
As ze an de koffie binnen en de kienties van et sap en et fruit genieten, denkt vrouw inienen: "Wat jokt et me daor toch!"
Ze klauwt es an de kni’je, mar et gaot niet over. Es even kieken. Ze doet heur rok omhogens en ziet wat zitten. Even de leesbrille opzetten. Et liekt wel een besien! Ja, dat is et ok!
"Man," zegt ze, "et liekt wel of ik een tieke heb!"
Man kiekt en ziet, dat ze geliek het.
Daor moet een tieketange an te passe kommen, dus op zuuk. Alle laegies en kassies wodden bekeken, mar niet te vienen. Ok gien pincet of zokzowat.
Dan mar waachten, tot de oolders thuuskommen.
Mar… et is et ooldste maegien niet ontgaon. Ze vient et "ENG!"
De hiele dag wil ze niet meer in de buurt van beppe kommen.
Een besien op beppe heur kni’je! Ze durft ok haost niet te kieken…
Et kan beppe wel hielemaole opvreten.
Veurlezen wodt niks die dag, want daor moej’ ok lekker bi’j op ‘e schoot zitten kunnen.
En dat durft ze al hielemaole niet…
Disse dag is wat ofstaandeliker as aanders.
 
As de pappe thuuskomt en de tange pakt, haelt heur man et besien mit gemak weg.
Hi’j maekt et dood en spoelt et deur de w.c.
Opgelocht kroept maegien op beppe heur schoot en ok de aandere beide kroepen heur even stief an.
Hè, hè, eindelik kan et weer!
"Beppe mag wèl weer in de tuun warken, mar ze moet de besies mar niet weer mitnemen!"
Daor moet ze veur oppassen, as ze gaot te oppassen!


© Grietje Bosma - Dijkstra