Blootwaarm

Blootwaarm

Weeromme naor Wark van Jan V.
Weeromme naor Stellingwarfs
Home

Blootwaarm

Et was waarm.
Ze zat op een terrassien in et dörp. Lekker in ´t schaad van een grote boom. Ze hadde krek een koppien koffie dronken. Mar now mos ze mar es op huus an.
Loom kwam ze overaende. De hond, die hiemend naost heur voeten legen hadde, kwam ok in de bienen. Hi´j ston heur an te kieken as wol hi´j zeggen: ík lag hier krek zo lekker in ’t schaad.’
´Kom, we gaon naor huus’, zee ze.
Ze zwaaide naor et serveerstertien en begon de weg uut te lopen. De hond leup mit de tonge uut de bek naost heur te hiemen .
Ze woonde een aentien buten et dörp in et huus waor ze ok altied mit heur oolden woond hadde. Ze woonde daor no allienig. Heur oolden weren een peer jaor leden vlak nao mekeer wegraekt. Ze had gien breurs of zusters. In Amersfoort en in Dordrecht, daor woonden nog een peer oolde tantes van heur, mar daor had ze weinig of gien gedoente mit. Et was wel tien jaor leden dat ze die veur et laeste zien had.
Ze suiselde op huus an. Et was vusen te warm om hadde te lopen. De hond bleef hiemen.
Et huus ston wat aachterof, an een zaandpattien. Ze bleef eventies staon en bekeek et huus es op een ofstaantien. Et lag een betien votstopt tussen grune en bluuiende pollen. Ze vun dat et er lief en vrundelik uutzag.
Ze leup weer veerder. De hond was heur veuruut lopen en bi’j huus vot-en-daolik onder de pollen daele ploft.
Now, ze kon et heur veurstellen. Zi’j had et ok waarm. Alle kleren plakten an heur lief. Bah. Straks gauw een lekkere douche.
Ze dee de deure eupen en haelde een blikkien bier uut de koelkaaste. Daor gong ze mit onder de pollen in ‘t grös zitten. Ze keek es om heur henne en zag dat de haene en de kiepen et schaad van de pollen ok opzocht hadden.
‘Ie zitten hier goed, Maaike Mooy’, zee ze tegen heurzels. Ze proostte mit een daenkbeeldig persoon tegenover heur en nam een slok bier. Genietend kneep ze ogen eventies. Lekker, zoe’n koolde slok bier. En pas op mit dit weer.
Nao een posien keek ze op heur gelosie. Vuuf ure. Ze mos mar es douchen gaon. Eventies lekker et zwiet ofspoelen.
Ze kwam overaende en gong et huus in. In de badkaemer dee ze heur kleren uut en gong onder de douche staon. Genietend leut ze et waeter over heur henne stromen.
Nao een posien dreugde ze heur of en kamde heur haor. Ze dee nog gien kleren an. Ze woonde zo veer aachteruut dat toch gieniene heur zien kon. En as d’r iene an kwam, dan sleug de hond wel an. Naekend leup ze deur et huus. Veur de grote spiegel in de slaopkaemer bleef ze even staon.
‘Ie zien d’r nog goed uut veur je leeftied, mooie Maaike Mooy’, zee ze tegen heur spiegelbeeld. ‘Now ja, mit zeuvenendattig bi’j vanzels ok nog gien oold wief’, docht ze.
‘Mooie Maaike Mooy’, miemerde ze. ‘Ja, zo nuumden mien oolden me vroeger, doe’k nog klein was. Mooie Maaike Mooy’.
Ze glimkte een betien treurig en dri’jde heur van de spiegel weg.
Ze leup naor de keuken en pakte nog een blikkien bier uut de koelkaaste. Ze hul et koolde blikkien eventies tegen heur naekende buuk. De aosem stoekte heur. Mit een klein gillegien haelde ze et daor vlogge weer weg. Et was koolder as ze docht.
Lachend om heur eigen stommighied leup ze naor de kaemer en leut heur op ‘e baank valen.
Ze zette een ventilater an. Ze vuulde de locht zachies over heur naekende huud strelen. Heerlik vun ze dat.
Ze gong nog wat makkeliker op ‘e baank liggen. Kussentien onder ’t heufd. Zachiesan raekte ze in ‘e soeze.
Et bier ston te wodden op ’e vloer.