Geertje

Weeromme naor Wark van Jan V.
Weeromme naor Stellingwarfs
Home

Geertje


  “Hej’t vandemorgen ok in de kraante lezen?”, vreug Geertje doe ’k heur in de winkelstraote tegen ’t lief leup.
Geertje is roem twintig jaor jonger as dat ik bin. We kennen mekeer al mennig jaor. Zi’j komt van Boijl en ikke van Noordwoolde en awwe mekeer zo now en dan es treffen moe’we altied even wat bi’jpraoten in et Stellingwarfs.
We zochten mit oons beidend een plakkien in ’n hoekien van et kleine restauraant in een supermark en vreugen et maegien aachter de toog om oons een paantien koffie mit wat lekkers d’r bi’j te brengen.
  “Wat mos ik vandemorgen ok al weer in de kraante lezen hebben?” vreug ik Geertje, om oons praotien weer wat op gang te kriegen.
  “Now, dat van die naektloperi’je, ie weten wel, nudisten hieten ze mien ik, die holen bi’jkotten lanelik een eupen dag. Een eupen dag in et nudistekaamp? Hoe zollen ze dat toch doen?”
  “Ja, dat wee’k zo gauw ok niet. Gewoon, krek as eupen daegen die argens aanders wel es hullen wodden, daenk’. Ze laoten gewoon alles zien wat ze in huus hebben, zol ’t niet?”
  “Ja, mar dat bedoele ik now krek”, zee Geertje wat gniezende, “ík perbere mi’j in te daenken hoe dat wezen zal. Zoj’ daor op dat terrein van heur dan binnenhaeld wodden deur ien of aandere blote kerel of een vrommes zonder kleraosie? En dan mit dit koolde weer? Now, dat zal heur dan nog niet iens toevalen. En as ‘t een kerel is, dan zal et wel zoe’n aentien koold wezen.”
Ze keek mi’j wat ondeugend an en wees mit heur doeme en wiesvinger zoe’n twie, drie centimeter an.
  “Ja, daor koj’ wel es geliek an hebben”, zee ik. “Ik moet d’r trouwens niet an daenken om mit dit weer in mien blote gat buten te lopen.”
  “Ikke ok niet”, zee Geertje. “A’k d’r an daenke dan lopen mi’j de koolde rillings al over de rogge. Brrrr.”
Ze huverde en wodde zuver wat kel, allienig al bi’j de gedachte.
  “As de kemmissie van ontvangst uut vrouwluden bestaot,” gong Geertje nog de hieltied gniezend veerder, “dan hebben ze mit disse koolde haost tepels as van die halma-torenties, bin ‘k bange.”
Ik zag et al hielendal veur mi’j en mos wat lachen om heur beeldspraoke.
  “Ja, daor kuj’ now wel omme lachen, mar zo is ‘t wel”, lachte Geertje.
  “Wat zollen die meensken daor now toch an vienen, om spierlieke naekend butendeure te lopen. Ze zeggen dat ze heur dan hielendal vri’j vulen, mar ik vuul me ok wel vri’j mit de kleren an. Om me vri’j te vulen hoef ik niet zo halfwies blood omme te lopen. Ie zien zoks ok wel es op ‘e tillevisie. Et bin vaeke wat ooldere meensken. Bi’j de meersten diej’ dan trouwens zien, daor blubbert et vel d’r dan ok al wat roem omhenne. As ‘t hadde wi’jt dan heur ie ’t vaeks klapperen as ‘t zeil van een schip. En die vrouwluden hebben de bosten meerstal op ‘e naevel hangen en ze bin haost allemaole vusen te dikke. Aj’ dan toch naekend lopen willen, vien ik daj’ d’r wel een betien fesoenlik uut zien meugen. Et moet toch niet zo wezen dat de meensken van je schrikken of veur je op ‘e loop gaon. Ik bin dan wel gien twintig meer, mar a’k die meensken zo op ‘e tillevisie zie, dan vuul ik mi’j nog een hatstikke jong ding, zeg mar gerust een hiele kreerse jonge meid.”
Ik keek Geertje nog es op en daele an en vun dat ze wel een betien geliek hadde. Ze zag d’r zo op ’t oge nog best uut.
  “Ik lope in huus mar amper zonder kleren,” zee ze. “Ja, vanzels, in ‘e badkaemer of de slaopkaemer wel, mar dat vien ’k dan ok mooi genoeg. Ie gaon veur de aorighied toch niet blood in de tuun of op ‘e straote ommedweinselen?”
  “Now,” zee ik, “riekaans dat de buurman et wel aorig vint, as ie zomar wat blood in de tuun an ’t wark wezen zollen. Kan hi’j zo over de hede kieken of moet hi’j d’r een ledder bi’j bruken?”
  “De buurman kan me wat. Laot die zien eigen vrouw mar es goed bekieken. Die is bried zat, dat daor vaalt een hiele protte an te zien. Veurdat hi’j dat allemaol es bekeken het!”
Now ken ik de buurvrouw van Geertje ok en die is wis en werachies, aorig an de briede kaante. Daor kun wel haost drie Geertjes uut, wi’k leuven.
  “Een naekende eupen dag,” maelde ‘t heur nog es deur ‘t heufd, “hoe kriegen ze ’t in ‘e kop! Wat donkt jow, zollen ze een protte kiekers kriegen, zoe’n dag? Ik zol d’r eins zo stiekem ook wel eventies kieken willen, mar as ’t d’r op an komt dan bin ‘k vanzels een grote schietert. Ik durf niet iens. Moej’ je es veurstellen dat d’r zoe’n blote kerel mit zien kwispelstattien op je of komt om je de haand te geven. Man, ie weten dan toch niet waoj’ kieken moeten? Ik zol vaast een dikke rooie kop kriegen en hadde votlopen. Mar ik bin eins toch wel hatstikke ni’jsgierig.”
Ze giechelde wat, om heur eigen woorden.
  “Och,”zee ik, “ie hoeven hielemaole niet naor zoe’n dag toe te gaon. Ze holen elk jaor ok een naekende fietstocht, dan gao’j daor toch een keer henne te kieken aj’ zo graeg blote meensken zien willen?”
  “Och ja, da’s ok zo wat. Dat he’k ok lezen. Ie bin toch gek aj’ zoks doen? Mit je blote gat op ’e fiets. Dat liekt me hielemaole gien lekker of vri’j gevuul. Gatverdarrie! Roeg en hadde, zoe’n zadel. Ie kun wel blaoren op je gat kriegen van al dat henneweer schoeven.”
  “Et gaot d’r ok niet omme daj’ et lekker vienen,” zee ik, “daor hej’ wel aandere deengies veur. Die meensken zeggen dat et hatstikke bevri’jdend is en dat ze hatstikke ontspannen binnen as ze een aende naekend fietst hebben. En lichtkaans is dat ok wel zo. Ik heb et nooit perbeerd en ik bin ok niet van doel om et te perberen.”
  “Aj’ d’r goed over naodaenken dan het et vanzels ok wel veurdielen,” zee Geertje, doe ze heur haand nog es tegen heur veurheufd hul. “Et schilt bi’jglieks wel een slok op een borrel bi’j et kopen van kleren. Ie hebben lang niet zovule kleren neudig. Wat zeg ik, niet zovule, ie hebben hielemaole gien kleren neudig. Ie lopen toch naekend? Mar ja, d’r stiet vanzels wel weer tegenover daj’ in huus wel wat meer stoken moeten aanders verrek ie van de koolde. En bi’j de winterdag koj’ riekaans de deure niet iens uut.”
  “Mar as ie nudiste wodden, dan neudig ik je wel een keer op een aovend bi’j oons thuus uut veur een borrel. As mien vrouw et temeensen goed vint,” zee ik lachend.
  “Willem zol et, wat et kleren kopen angaot, wel mooi vienen as ik nudiste wodden zol, daenk ik. Hi’j zegt altied da’k vusen te vule geld uutgeve an kleren en zo. Now, ik zal him disse oplossing es an de haand doen. Mar dan moet hi’j vanzels ok naekend lopen en ik bin bange dat hi’j daor gien nocht an het.”
  “Stel et him toch mar es veur,” zee ik.
Geertje scheuf heur stoel nog een betien dichter bi’j et taofeltien en beug et heufd wat naor mi’j toe. Ze begon now wat zachies te praoten.
  “Weej’ wel,” zee Geertje, “dat Willem en ikke een hiel schoft leden es een keer tegere naor zoe’n naektstraand toe west hebben.”
  “Ie bin gek,” zee ik. “Dat kan ’k me van jim niet veurstellen. Jim lieken mi’j zoe’n degelik stellegien.”
  “En toch is ‘t waor,” zee Geertje. “Jaoren leden. Op oonze huweliksreize. Wi’j weren doe in Griekenlaand. Bi’j oons hotel was ok een naektstraand. Wi’j wollen doe ok groot wezen en ok krek doen dawwe meensken van de wereld weren, dat doe biwwe op een dag ok naor et naektstraand toogd. Op et ‘gewone’ straand hawwe al een dikke weke ommebongeld. Wi’j wollen now es wat aanders perberen. Dat wi’j naor et naektstraand. Doe we daor kwammen was et al rieklik drok. Wi’j hebben et eerst es even ankeken. Allemaole naekende meensken, waor aj’ ok keken. Mannegies, vrouwgies, jong, oold, klein, groot, et leup allemaole gewoon deur mekeer. Wi’j vuulden oons d’r eins hielenadal niet zo op oons gemak, mar dat wowwe veur mekeer niet weten vanzels. Wi’j mossen en zollen deurzetten. As iederiene naekend lopt op zoe’n naektstraand, dan kuj’ vanzels muuilik je zwempak anholen, hén. Wi’j keken wat schofterig om oons henne en mit een peer dikke rooie koppen struupten wi’j oons zwempak uut en gongen doe op oonze boek op de baddoeken liggen. Za’k je zeggen, et bleek doe trouwens al vlogge dawwe toch niet zokke meensken van de wereld weren as dawwe dochten. Wi’j hebben de hieltied op ‘e boek legen. We dusten oons niet iens omme te dri’jen. Alderdeegst niet iens fesoenlik om oons henne te kieken. We bin trouwens wel aoring verbraand, die dag. We bin twie daegen et hotel seins niet uutwest. Om de peer ure mossen we mekeers verbraande rogge insmeren mit wat appatte koolde zalve. Nee, die naektloperi’je is niks veur oons.”
Ik vun ’t een mooi verhael en mos d’r eins bot omme lachen.
  “Ja, now kan’k d’r ok wel omme lachen,” zee Geertje, “mar doe hewwe warkelik waor, meer as twie daegen ommeraek last had van die verbraande rogge. Dat was doe beslist niet om te lachen.”
  “Now ja,” zee ik lachend, “dat kan ’k me ok wel veurstellen. Een zere rogge op je huweliksreize.”
  “Daor hej’ hielemaol geliek an,” zee Geertje gniezend. “Een verbraande rogge op je huweliksreize is niks weerd. Mar now ’k d’r nog es over prakkezere, geleuf ik niet da’k Willem overhaelen kan om ok naektloper te wodden. Dat tsja, dat aoventien borrelen bi’j jim zal wel niks wodden.”
  “Jammer, mar ie bin in de kleren vanzels ok altied welkom,” zee ik, “mar zonder, ha’k ok wel es aorig vunnen.”
  “Ja, ja, dat zal wel,” zee ze, nog es lachend. “Kom, ik zal es wat bosschoppen doen aanders hewwe morgen niks in huus.”
Ze leup vot. Ik keek heur nao. Ze was et bekieken nog best weerd, vun ik.
Ok mit de kleren an.


© Jan Veldhuizen, 17-06-2005