Klaas
Weeromme naor Wark van Jan V.
Weeromme naor Stellingwarfs
Home
Klaas
Doe ‘k vandemiddag bi’j de visboer kwam om een
peer zooltene herings te haelen, zat Klaas daor op et terassien naost
de vistente in et zunnegien een hering te eten.
Ik bleef even bi’j him staon en wi’j raekten an de praot.
‘Ik bin vandemorgen eventies op ‘e brommer naor mien dochter west’, zee Klaas, tussen twie happen hering deur.
Hi’j nikte een peer keer mit zien heufd en keek naor de stat van de hering, die hi’j nog in zien haand hul.
‘Now, daor is vandaege-de-dag ok gien aorighied meer an, op een
bromfietse rieden’, zee hi’j, wiels hi’j de heringstat in de ofvalbak
gooide. Hi’j keek de stat nao mit spiet op zien gezichte.
‘Ik neme d’r nog iene. Moej’ ok een hering?’ vreug hi’j an mi’j.
Ik zee da’k ok best een hering luste en gong tegenover him op een stoeltien zitten.
‘Jos, doe oons beidend even een hering’, bulkte Klaas deur de eupen deure tegen de visboer.
‘Moe’n d’r ok siepels bi’j’, kwam de stem van visboer Jos uut de vistente.
‘Ikke niet’, zee ‘k. ‘Da’s zunde van de herings. As die d’r
op hadden moeten zitten, dan gruuiden d’r wel siepels op ‘e
zeebojem’.
‘Gien siepels’, bulkte Klaas weer deur de eupen deure de tente
in. Hiernao gong hi’j d’r es goed, brieduut dus, veur zitten om mi’j op
‘e hoogte te stellen van zien aoventuren.
‘Zoa’k al zee, gong hi’j veerder tegen m’j, ‘bin ‘k
vandemorgen op ‘e brommer naor mien dochter west.
Bromfietsrieden is levensgeveerlik wodden, dat za’k je wel vertellen.
Ie maggen now niet meer op et fiestpad rieden hèn, ie moe’n now gewoon
op ‘e straote rieden. Le-vens-ge-veer-lik, man. De auto’s broezen an
alle kaanten om je henne. Ie wee’n gewoon niet waoj’ eerst of least
kieken moeten. Ie moe’n donders uutkieken op ‘e brommer tegenwoordig.
Ze rieden je zomar et ziekenhuus, of nog arger, et graf in.’
Jos kwam uut de vistente mit twie pepieren botties. Op ieder
bottien lag een hering. Hi’j zette die botties veur oons
daele. ‘Eet smaekelik’, zee hi’j en hi’j leup zien
visbunker weer in om de aandere klaanten te helpen.
Klaas keek es naor de hering op zien bottien en zee: ‘Ie
betaelen eins nogal wat veur zoe’n hering, hèn? Dik een knaak veur zoen
vissien. Iene euro en zestig cent. Wat zeg ik? Een knaak? Iene euro
zestig is potverdorie zowat drie en halve gulden! Da’s gien kattedrek!
En in drie happen hej’ zoe’n ding opeten. Nee, ie eten et er niet of,
mar ze bin wel hatstikke lekker. Now, gezondhied dan mar.’
Hi’j pakte de hering bi’j de stat, gooide zien heufd
aachterover, dee de mond wied eupen en leut de hering daorin zakken.
Hi’j beet d’r een stok of en keek, al kauwend, naor de rest van de
hering die hi’j in de haand hul.
‘Twie, drie happen en vot is zoe’n vissien’, zee hi’j heufdschuddend, mit een mond vol hering.
Ik hapte ok een stok van mien hering. Niet da’k Klaas nao wol aepen, mar ie kun niet vule aanders mit een hering doen.
‘Ze smaeken toch wel donders lekker, zee Klaas, en slikte him
smakkend de lippen of. ‘Ie moesten d’r eins een flessien bier bi’j
hebben, mar ie maggen hier van de gemiente op ‘e eupenbaore weg gien
bier drinken. Die lui op et gemientehuus daenken dat ze alles zo goed
weten. Now, vergeet dat mar. Ze verpesten gewoon alles veur de
meensken. Ik mag die lui niet en ik vertrouwe ze ok niet.’
Hi’j at de rest van zien hering op. Ikke ok.
Wi’j gooiden de stat en de graot in de ofvalbak.
‘Ie lussen zeker nog wel iene’, vreug ik doe an Klaas. ‘Ie zitten toch nog niet vol, hèn?’
‘Nee, nog lange niet,’ zee Klaas. ‘Dit was mien dadde pas’. En
hi’j galmde mitien: ‘Jos, nog twie herings zonder siepels’, deur de
eupen deure de vistente in.
Wiels wi’j op de herings zatten te waachten, zee ik tegen Klaas:
‘Ik wust niet dat jow dochter al zo oold is dat ze et huus al uut is.
Ik docht dat jow kiender nog wat jonger weren’.
Klaas schudde de kop en zochtte es diepe.
‘Mien dochter woont tegenwoordig op heurzels. Al een maond of
drieje. Och ja, ze is ienentwintig en dan heurt dat bliekber zo. Mar ik
vien et aenlik mar niks. Al die gekke dingen die vandaege-de-dag heuren
en lezen. Nee, veur mi’j had et niet hoefd. Mar ja, wat wi’j. De jeugd
van tegenwoordig, hèn. Ze bin aanders as dat wi’j vroeger weren. Wi’j
woonden tot oons trouwen thuus bi’j oonze oolden. Ze vienen now dat ze
de deure uut moeten om volwassen te wodden. Dat ku’j toch niet
tegenholen. Mar ik hadde liever had dat ze thuus bleven was.’
Hi’j zochtte nog een peer keer en keek een betien weemoedig veur him uut.
‘Mar ik gao toch regelmaotig eventies naor heur toe om de boel
een betien in de gaten te holen. Ik heb mar iene dochter en daor moe’k
zunig op wezen’.
Jos brocht de herings en onderbrak zo Klaas zien klaegzang eventies.
Wi’j atten zwiegend oonze herings en keken naor een peer jonge maegies, die over et pleintien leupen.
‘Die hebben zoe’n betien de leeftied van mien dochter’, zee
Klaas mit volle mond, wiels hi’j mit zien heufd naor de maegies nikte.
Hi’j keek ze nao en zochtte.
‘Die zullen aanst ok wel tegen heur oolden vertellen dat ze de deure uutgaon. Of lichtkaans bin ze de deure al uut.’
Hi’j at de rest van de hering op en schudde zien heufd.
‘Zo te heuren vien ie et mar niks, hèn, dat ze deure uut is’,
zee ik. ‘Is zi’j de eerste die et huus uut gong om op heur zels te
wonen?
Klaas keek now zuver een betien zielig. Hi’j zochtte nog es.
‘Ja, zi’j is de eerste,’ zee hi’j doe. Ze is ok de ooldste. De
jongen bin zo oold nog niet. Ik vien et verschrikkelik. Ie missen et
vertier van zoe’n meid in huus, hèn. As ze aovends thuus kwam van heur
wark, dan had ze altied een hiele protte te vertellen. As zi’j in huus
was, dan was d’r altied roerigheid. Da’s d’r mit de jongen ok wel, mar
et is toch aanders. Et is now een stok stiller.’
Hi’j keek een betien waezig veur him uut.
‘Ze woont now op zoe’n flattien in Zuud. Ie wee’n wel, zoe’n
klein keboolterhusien. Een klein kaemertien, een hiel klein
slaopkaemertien en een keukentien waoj’ je kont niet keren kunnen. En
daor betaelt ze alle maonen zowat vierhonderd euro veur. Da’s zowat
negenhonderd gulden. Thuus kostte et niks. Mar nee, ze mos en ze zol de
deure uut. Och, en zi’j is hatstikke bliede mit heur flattien en daor
gaot et omme.’
Et was evenpies stille. Klaas zat wat veur him uut te kieken en nikte een peer keer mit zien heufd.
‘Laowwe nog mar een hering nemen’, zee hi’j doe zochtend, en hi’j raosde naor Jos dawwe nog twie herings hebben wollen.
Ik hoopte mar dat Klaas now was uutverteld over zien dochter.
Ik had eins wel genoeg hering had. Ik viene een zooltene hering hatstikke lekker, mar ie moe’n et niet overdrieven.
En hoevule herings as Klaas ok at, zien dochter kwam toch niet weeromme.
Doe Jos de herings brocht had en wi’j die opeten hadden, zee
Klaas: ‘Now, ik moet mar weer es op huus an. Et schöt ok al mooi op
naor eterstied. Vanaovend moe’k nog mar eventies bi’j mien dochter
kieken as alles goed gaot en as ze nog wat neudig het’.
Hi’j ston op, weenste mi’j een goeie dag veerder en leup et pleintien of.
Ik bin ok mar naor huus gaon. Ik heb gien herings meer kocht. Mien vrouw lust ze niet en ik had genoeg had.
© Jan Veldhuizen, 28-06-2005