De donder rolt

Wark van Roely
Stellingwarfs
Home


De donder rolt

Diny zet de stofzoeger an kaant. Ze het et hiele huus deur west, alles stoft en zeugen. De bedden verschoond en de raemen lapt. Now is ze toekocht. Ze moet altied hadde warken as ze argens over prakkeseert.
    Geert zol oflopen naacht al thuus west hebben. Et laeste wat ze van him heurd het, is dat hi’j gistermiddag boven in Frankriek zat. Et was daor doe bar slecht weer. Vandaege het ze lichtkaans al twintig maol zien mobiel beld. Ze kriegt gien verbiening.
    Et is krapan drie ure en de laampe moet al an. Buten hangt een donkere, driegende locht. In de veerte heurt ze de donder rollen. Ze lopt et huus deur en haelt de stekkers van de wasmesiene, de dreuger en de kompjoeter d’r uut. De radio lat ze an. Ze wil op ‘e hoogte blieven. An de berichtgeving is te marken dat et malle weer hieltied dichterbi’j komt. Ze maekt heurzels een kop thee. Dan gaot ze mit een breiwarkien op ‘e baank zitten. Heur hanen moe’n doende blieven. Inienen springt ze overaende. Een buselaampe, ze wil een buselaampe klaor liggen hebben. Je kun nooit weten wanneer as et locht uutvaalt. Ze stikt ok een stokmennig keersies an. Dan ploft ze weer op ‘e baank daele.
    Zo lange as ‘t heur heugt, is ze al bange veur onweer. Nao et veurval van twie jaor leden is dat d’r niet beter op wodden. Et liefste zol ze krek as vroeger, diepe onder de dekens kroepen. Mar ze wet dat et gien zin het. Hoe veer ze ok vot kroept de bielden in heur heufd gaon altied mit. Ze hoeft de ogen mar dichte te doen, en ze zicht alles weer veur heur.
    Een donderslag dot heur opschrikken. De bliksem zet buten de boel in een vremd grieze locht. De kleaterjaegers an de ginnekaante van de sloot, zwiepen in de wiend. De oolde ekkelboom hangt geveerlik schieve. Bi’j de volgende donderslag gaot hi’j kreunend daele. Et geluud kroept in heur heufd. Ze zit as verstiefd op ‘e baank. Et breiwark vergeten op schoot. Op taofel staot de thee koold te wodden.

    In gedaachten zit Diny weer aachter de kassa van de grote supermark. Ze heurt de klaanten foeteren over de lange ri’j veur de kassa, over de bosschoppen die almar duurder wodden. En over de regen die now al drie daegen anhoolt. Veur de deure naor buten blieven ze staon schoelen. De regen komt now echt mit bakken uut de locht. D’r klinkt een kraekend, scheurend geluud, een leven as een oordiel. Now vergaot de wereld, daenkt Diny.
Ze vient heurzels weeromme mit et heufd op ‘e kassalae. Ze kan niet overaende kommen, een zwaor gewicht drokt heur daele. In de veerte heurt ze iene heur naeme roepen. De drok op ‘e  schoolders nemt of. Ze kan rechtop zitten gaon. Mien ogen, daenkt ze, wat is d’r mit mien ogen? Alles is waezig. Wiels een vuurslange alles in een gril locht zet, begriept ze dat d’r niks mis is mit heur ogen. Wat een revage. Overal liggen brokstokken van et dak. Alles staot in ’t waeter. Een peer manlu bin doende om de rotzooi mit sni’jschoeven en straotbessems wat bi’j mekeer te vegen. Et bield grift him in heur heufd. Et twieduuster, et grille locht van de bliksem, de ontreddering, die kerels die orde perberen te scheppen in de gigantische rotzooi. En boven dat alles uut et rollen van de donder.

"Diny, Diny! Maegien, waor zit ie mit je gedaachten?"
Een haand op heur schoolder. Bedoezeld kiekt ze op.
    "Geert?" staemelt ze.
    "Ja. Wat dochten jow dan? De kastman? Kiend, wat was me dat een reize. Mar ik bin d’r. Ik hebbe wel tien keer perbeerd je te bellen. Mar de tillefoon dot et niet. Wat is dat now? Traonen? Och, lieverd waj’ zo ongerust? Kom hier!"
Twie starke aarms en een briede schoolder.
Laot now de donder mar rollen, daenkt ze. Hier vuul ik me veilig.


© Roely Bakker (2007)