Kiepesop

Wark van Roely
Stellingwarfs
Home


Kiepesop

Et is now de dadde keer in vier weken, da’k dit pattien daele riede.
De eerste keer was op een zundagmorgen. D’r lag doe een dun laogien sni’j. Et was slim glisserig. Ik mos al mien stuurmanskeunst anspreken om op et pad te blieven.
Et buro was beld deur vrouw de Vries. Heur man, een fanatieke volleyballer, was aovens nao de wedstried niet thuus kommen.
Vrouw De Vries ontvong me in de keuken. Et was d’r lekker waarm. D’r stonnen wat pannen op et vuur.
    "Jow zullen wel daenken," zee ze, "wat mal daj’ aorighied hebben om te koken. Mar ik hadde een kiepe uut de vriezer legd, gisteraovend. Mit kiepe en zoks moej’ de hieltied slim oppassen. Dat ik hebbe him now staon te trekken. De bouillon vries ik dan wel weer in. Och, Kees is gek op kiepesop."
Ik kon niet vule meer veur heur doen as de gegevens noteren en naotrekken.
De kammeraod waor as hi’j mit mitreden was, hadde him liekas aanders an de weg ofzet.
Et was doe goed half twaelf. Hi’j hadde niks biezunders zien. Kees was niet eers as eers west.
D’r wodde een berichien op de teleks zet. Veerder kowwe niks aanders doen as ofwaachten.

De twiede keer, een dag of wat leden, za’k niet gauw vergeten. Ik mos vrouw De Vries vertellen, dawwe heur man vunnen hadden. Een vissersman hadde bi’j de sluus wat drieven zien. Hi’j kreeg de schrik van zien leven, doe blieken dee dat d’r een manspersoon in et waeter lag. Op et eerste gezicht gien schrammegien mar benao onherkenber. Een ID-kaorte op naeme van Kees de Vries.
Neffens de regels mos zien vrouw him identificeren. Och, och wat was et aarme meenske overstuur. D’r mos een dokter an te passe kommen.
Veur oons was de zaeke doe zo goed as ofsleuten. Kees hadde aovens nao de wedstried et neudige dronken. Warschienlik hadde hi’j nog even pissen wild en was bi’j et broggien daele in et waeter te laande kommen. Et waachten was op de uutslag van de liekschouwing, mar veur oons was ze zaeke eins al rond.

Hoe hadde ik me verzind. Vandemorgen wodde ik beld deur dr. de Laet, de pelisiedokter. Kees de Vries was niet verdronken. Hi’j was al dood, veur hi’j in et waeter raekte. Neffens de dokter hadde hi’j een klap mit een stomp veurwarp tegen de slaop had. Et was bi’jkaans onmeugelik dat dit deur een val kommen was.

Naost et huus staot een damesfiets. Hilda de Vries het bezuuk.
Een jong vrommes dot de deure los. Ze kiekt me vraogend an. Ik legetimere me en stelle mien kollega veur.
     "Mien zuster rust even," zegt ze, "kan ’k een bosschop annemen? Kuwwe Kees…?"
Ik schudde et heufd. "Et liekt me beter, dat jow zuster d’r zels bi’j is."
Ik weet niet krek wa’k in heur ogen zie. Aangst?  Oplochting? Dan kiekt ze weg.
    "Kom d’r mar in. Ik zal Hilda zeggen, daj’ mit heur praoten willen."
Uut de keuken komt de lekkere locht van sop. Kiepesop. Mien maege herinnert him da’k vandemorgen alliend mar een brotien eten hebbe.

An de mure hangt de trouwfoto van Hilda en Kees. Et kleine maegien op de foto is grif et zussien. Wat zaachter en ronder in et gezichien mar veerder krek et zelde koppien. Op ‘e boekeplaanke staon Roald Dahl en Baantjer gebroederlik naost mekeer.
Boven klinkt gemompel. D’r is niks van te verstaon. Even laeter kommen de beide vrouwlu de kaemer in. Hilda mit grote donkere kringen onder de ogen.
Ik warke et officiële riegeltien of. Mien kollega maekt netisies. We wo’n niks wiezer.
Kees hadde veur zo veer ze weten gien vi’janen. Mit gien iene ruzie. Was de laeste tied niet aanders dan aanders. D’r was heur niks vremds opvalen.
    "Hoelange weren jim trouwd?"
    "Disse meitied twaelf en half jaor."
    "Hadden jim een gelokkig huwelik?"
Ze wisselen een rappe blik. Dan knikt Hilda.
    "Waoromme al die vraogen? Kees is toch verdronken?"
    "Tja…" zeg ik, en vertelle wat de dokter ontdekt het.
Weer is d’r oogkontakt tussen de vrouwlu.
    "En wat now?" vragt et zussien.
    "We moe’n de hiele boel nog mar es deurnemen. Lichtkaans dawwe wat ontdekken, dat oons eerst ontgaon is. Of dat doe niet belangriek leek."
Awwe een ure laeter, elk mit een komme sop in de huud, weer in de auto stappen, kan ‘k et gevuul niet van me of zetten, dat me wat belangrieks ontscheuten is.

    "Bin ze vot?"
    "Ja," knikt Hilda.
    "Daenk ie, dat ze et ontdekken zullen?"
    "Dat Kees gek op jonge vrouwlu was?  Grif!"
    "Nee, uh…"
    "Oh, datte. Hoe zollen ze?"
    "Die graaiende hanen…"
    "Stille mar, niet meer an daenken."
    "Dat zwaore lief!"
Ze zitten tegere op ‘e baank. Hilda hoolt et jonge maegien vaaste.
    "Et komt wel goed," zegt ze, "de plestieken poede?"
    "Bi’j et broggien schonespuuld. Mit de kliko mitgeven."
    "Mooi."
    "De theedoek?"
    "Uutkookt, streken, onder in de kaaste legd."
    "En de…?"
Een blik naor de kommen op ‘e taofel.
    "Hmm, in de sop."


© Roely Bakker (april 2005)