Melk

Wark van Roely
Stellingwarfs
Home


Melk

Ze zit in kleermaekerszit op ‘e zoldervloer. Veur heur staot een grote deuze. De hiele vloer om heur henne ligt bezi’jt mit brieven, kaorten, tiedschriften, kraanten…
In heur hanen hoolt ze een klein rood albumpien. Traoge slat ze de bladzieden omme. Onderwiel lopen de traonen heur over de wangen. Ze druppelen heur van de kin en maeken natte plakkies op heur broek.
Inienen klinkt d’r een vrolik melodiegien. Ze kikt om heur henne. Eerdat ze de tillefoon vunnen het, is et luud al stopt.
Ze komt overaende. Schuddet de bienen wat los. Scheurt een zwatte poede van et rollegien, dat aachter heur lag. Op ’t album en een staepeltien brieven nao, propt ze alles d’r in. Ze zet de poede in de deuze. De tillefoon die onder een deken van oolde kraanten teveurschien kommen is, haokt ze an de broeksbore. Mit muuite dreegt ze de deuze, die vuul te groot en te lomp veur heur is, naor et trappegat. Daor zet ze him daele. Evenpies staot ze d’r naor te kieken. Dan geft ze d’r een flinke trap tegen. Et hiele geval stuitert de trappe of. De kaorten en ere rommel vliegen in et ronte. Goelend van et lachen, moet ze even zitten gaon. Nao een menuut of wat is ze weer tot heurzels kommen. Ze lopt de trappe of. Onderwegens pakt ze de troep bi’jmekeer. Beneden komt alles op ‘e ni’j  in de vullispoede. Ze drokt de hiele boel wat an en legt d’r een kneupe op. Dan zet ze him in de deuze en schoeft et hiele zooigien onder de trappe. Ze lopt de trappe weer op. Eventies laeter is ze weer beneden. Et rooie album en et staepeltien brieven het ze stief tegen de bost drokt.
Ze is krek beneden as de tillefoon weer gaot. Mit een kot ‘ja’ meldet ze heur.
Ze nikt een peer keer. Ze hmmmt wat. Dan haokt ze et toestel weer an de broek.
Van heur gezichte is niks of te lezen.
Ze liekt inienen haost te hebben. Mit grote stappen bient ze naor de badkaemer. Ze struupt de kleren uut en springt onder de douche. Ze laot et warme waeter zien wark doen. Dan rolt ze heurzels in een grote baddoek en gaot de slaopkaemer in.
As ze even laeter weer teveurschien komt, is ze haost niet te herkennen. Is dit de zelde vrouw die een ogenblikkien leden op de trappe zat?
De spiekerbroek en et vaele truigien het ze ruild veur een zwatte broek en een zieden blouse. Heur voeten het ze in een peer sandaalties mit hoge hakkies steuken. Et lange blonde haor hangt in een vlechte op ‘e rogge. Ze lopt vule rechterop. Hier en daor ruumt ze wat op. De tiedschriften legt ze op een staepeltien. Ze haelt een doekien over de vensterbaanken. Ze rommelt net zolange omme, totdat de belle gaot.
Mit lange stappen gaot ze naor de deure. D’r staot een donkere auto op ‘t pad.
De lange, blonde man d’r naost, kent ze van haever tot gotte.
Een diepe zucht ontsnapt heur. Dan recht ze de schoolders.
Hi’j dot de aachterdeure los.
    "Mamme, mamme," een tenger blond kientien draeft op heur an.
Ze gaot deur de kni’jen en spreidet de aarms zo wied as ze kan.
    "Mamme waor bi’j toch zolange west?" et kleine maegien, niet oolder as een jaor of vufe kikt heur vraogend an.
Ze wet gien antwoord. Wiels ze overaende komt ridt de auto vot.
    "Mamme, ik heb wat veur je," et maegien haelt een wit kevot uut et tassien, dat ze knieftig over de schoolder draegt, "pap het zegd, dat ik et jow geliek geven mos."
Ze leest de peer woorden die op et pepiertien staon. Even moet ze slikken.
Vier ure, en gien menuut laeter. Staot d’r.
Et kiend is ’t huus al in draefd. Op zuke naor de vertrouwde plakkies.
In de kaemer blift et even staon. Et kiekt heur an. As ze nikt, lopt et naor et wiegien dat veur ‘t raem staot.
    "Et is een zussien hein? Hoe heet ze mam?"
    "Ik heb heur Joy nuumd."
Et kleine ding pruuft de naeme op ‘e tonge.
    "Zjoj, dzjoj, wat een lievertien. Et liekt krek een poppe."
Et maegien aait even over et gezichien.
    "Ze het gien pappe, hein? Die is dood. Pap zegt dat et een onecht kiend is. Mar dat kan toch niet?"
Ze schuddekopt. Ze vertrouwt heur stemme niet.
In heur heufd zeuren de woorden die hi’j deur de tillefoon zee.
    "Mam?" et kleine ding is nog lange niet uutkeken, "mam, wat het ze een lekker kleurtien. Krek hunnig. Was ik, doe’k klein was ok zo mooi bruun?"
    "Nee lieverd. Jow gezichien was krek melk mit rozeblatties. Zo mooi."
Wiels ze van et iene kienderkoppien naor et ere kikt, daenkt ze, melk en hunnig.
Et beloofde laand.


© Roely Bakker