Opoe

Wark van Roely
Stellingwarfs
Home


Opoe

Driefnat van ’t zwiet. Et hatte bonkend in de keel. Even moet Tessa bekommen.
Ze hadde docht …
Was haost vergeten …
Now toch weer.

In de droom zit ze bi’j pappe aachterop de fiets. Heur aarmpies kun him niet omvatten. Ze hoolt heur vaaste an zien kotte broek. De bienties het ze stevig in de fietsetassen. Heur wange ligt tegen pappe zien rogge. Ze wiegt mit op et ritme van et trappen.
Veilig vuult ze heur. Veilig en gelokkig.

Dan verspringt et bield, ligt ze plat op ‘e rogge in et grös. Boven heur drieven witte wolkens langs et zwark. De bomen lieken onnetuurlik groot. Donker en driegend. Ze heurt karmen en steunen. Een mannestemme vluukt. Pappe ropt:
"Lopen Tessa, lopen zo had’ aj’ kunnen. Schiet op, maek daj’ thuus kommen."
Automatisch geheurzem an de bekende stemme krabbelt ze overende.
Alles liekt wel zeer te doen. Mar ze zet et iene bien veur et ere. Draeft en draeft. Een haand in de ziede. De aosem giert heur deur de keel. Et hatte bonkt.
Wie gilt daor zo?
Krek as ze et hekke zicht, wodt ze wakker.

Tessa ligt strak naor de zoolder te kieken. Tientallen steernties. Glow in de dark.
Die droom. Waoromme hier in et kaemertien dat sund jaor en dag heur kaemertien is, as ze bi’j opa en opoe uut van huus is?
Fantesie? Vergeten herinnering?
Pas tegen de morgentied raekt ze weer in slaop.

Et is wel te zien, dat opa en opoe in et dörp geliefd weren. Wat is d’r een protte volk kommen om opoe naor te hof te brengen. Tessa kikt de mennigte rond. De meerste meensken kent ze van et uut van huzen bi’j opoe.
Pappe en mam staon appat. Naodat heur oolden verhuusd bin naor Rotterdam is ‘t nooit meer hielendal goed kommen mit de breurs en zussen van pappe. Te veer, te vremd. Tegenover Tessa staot een vrommesien dat ze niet thuus brengen kan. Ze heurt niet bi’j de neven en nichies. Die kent ze allemaole van gezicht. Toch gek dat ze nooit kontakt hadden tiedens heur vekaansies. Zi’j hebben toch gien ruzie had? Asof ze vuult dat d’r naor heur keken wodt, heft et jonge vrouwgien et heufd op. Even kieken ze mekere recht in de ogen. Mar dat, die ogen, zo helder, zo gruun, die kent ze toch? D’r gaot een rilling deur Tessa henne. Evenpies het ze et hiel koold. Ze vuult dat pappe een aarm om heur toe slat. Pappe liekt et altied an te vulen as ze et muuilik het. Ze leunt een klein betien aachteruut. Even wat steun. Was et mar verubi’j. Tessa wet zeker dat as opoe dit zien kon, die d’r omme lachen zol. Opoe hul hielendal niet van wat ze kiepedrokte nuumde.
Opoe, wat zal ze heur missen. Altied een luusterend oor. As Tessa es even een dippie hadde, dan weren een dag of wat bi’j opoe genoeg om d’r weer tegen te kunnen. Mit opa het Tessa nooit zoe’n baand had. Die vun heur rokken te kot, heur haor te lang, d’r was altied wel wat. Opoe mopperde dan even op him. Mar vule haelde dat niet uut. Tessa geleuft werempel dat opa heur niet lieden moch.
Et is now al weer vier jaor leden dat opa wegraekt is. Tot heur schaande moet Tessa bekennen dat ze him niet mist het.
Gelokkig, doomnie is uutpraot. Et hiele gezelschop komt in beweging. D’r staon emmers mit rozen. Elkeniene gaot langs de groeve en warpt d’r een roze in.
Een mooie gedaachte. Opoe die te rusten ligt onder een dekbedde van rozen.
Tessa treuzelt nog wat. Now et volk votgaot, is ‘t hier zo vredig. Et maegien mit de grune ogen staot een entien veerderop bi’j een klein wit stientien. Pappe en mamme blieven staon bi’j een grieze stien. As ze d’r henne lopt, zicht ze dat daor een breur van pappe ligt. Berend. Evenpies stokt heur de aosem in de keel as ze zicht dat hi’j op heur jaordag sturven is. Vuuftien jaor leden. Zi’j is doe zesse wodden. Waoromme het ze dat nooit weten? Zol opa daoromme …?

Et maegien is deurlopen. Tessa wodt as deur een magneet naor et kleine witte stientien trokken. Hilly de Vries leest ze. Zeuven jaor. Overleden …  Dat kan  gien toeval wezen. Et kleine ding is op dezelde dag wegraekt as Berend.
Hilly.
Fladden van beelden, gaon Tessa deur ‘t heufd.
Hilly, klein en blond mit heldere grune ogen.
Jaordag vieren in et park. Op ‘e gliedebaene en de wip-wap.
Lang zal ze leven, lang zal ze leven.
Ranja en likkoekies.
Voetballen mit Berend. Votkroepertien.
Gegil.
"Wat doej daor mit Hilly, ome Berend?
Niet doen. Auw. Niet slaon ome Berend."
"Pappe," waor is pappe? "Help me dan, pappe!"

"Tessa, Tessa kiend, wat is d’r?" Troostende hanen haelen heur weeromme uut heur gedaachten.
Ze goelt en goelt. Hiete traonen.
Veur die beide kleine maegies.
Veur pappe die pas nao de klap mit de takke zag, dat et zien jongste breur was.
Dat et veur Hilly te laete was.
Veur de verscheurde femilie.
Mar bovenal veur opoe, die toch van allebeide zeuns lieke vule hullen het.


© Roely Bakker (2004)