Stientien
Wark van Roely
Stellingwarfs
Home
Stientien
De trekker bromt en ridt staorigan de akker op en daele. De grote
messen van de ploeg scheuren de grond eupen. Een koppel meeuwen scheert
over de bouw. Ze duken vlak aachter de ploeg naor onderen op zuke naor
een dikke piere in de vasse grond. Middags nao schoeltied lopen drie
joongies de bouw op en daele. Ze zuken naor schatten die as de grond
pries geven het. Et mooiste zol et netuurlik wezen as ze een hiele
biezundere voonst doen zollen. Ze vienen inkel wat schaarven van
diggelgoed en wat vuurstiensplinters. Ze bin d’r wis van dat dat
messies of schrabberties binnen, die de meensken in de stientied
bruukten. Alles wodt aovens sekuur opborgen in een kissien in de
boomhutte.
De hiele lange zoemer kieken ze d’r niet meer naor omme. Ze hebben eers
genog te doen. Visken, zwemmen en voetballen en zok-zo-wat. Bi’j de
haast as de eerpels rooid binnen en de akker d’r rul en dreuge henne
ligt, bin ze d’r weer. Ze hebben veur de wissighied een plestieken
tasse mitneumen. Now de grond zo los is moet d’r toch van alles te
vienen wezen. Een peer roestige spiekers, et deksel van een theepot,
hoe komt zoks now in de bouw telane? Ze zullen al weer op huus an as
Henk een stien oppakt. Hi’j wet zels eins niet krek waoromme. Et liekt
wel asof et stientien vanzels in zien haand belaanded is. Hi’j schrikt
zuver wat as een maegieskoppien him vanof de stien toelacht. As hi’j et
stientien wat dri’jt, daenkt hi’j, dat hi’j him verzind het. In de
straolen van de ondergaonde zunne is now dudelik een hat te zien, een
hat dat votspringt. Piet en Jelle zien een aepekop. Ze bin et d’r over
iens dat et een apatte stien is. Maendag mar es an de meester vraogen
wat et wezen kan. Meester wet vule van de netuur en van oolde dingen.
Henk dot de stien in de broeksbuze.
Et is aovens al weer wat kil in huus. Mem het de eupen heerd anmaekt.
Ze zitten d’r mit een allen omme toe. Heit en mem mit een koppien
koffie en de kiender mit een beker lekkere, waarme sukelaomelk.
"Now jonges," vragt heit, wiels hi’j naor mem knipoogt,
"he’j’m nog wat biezunders vunnen op et eerpellaand?"
Henk haelt de stien tot de buze uut en geft him an heit.
"Moej" es kieken heit, wat een apatte stien as we vunnen hebben. Wat daenkt heit dat et is?"
Heit bekiekt de stien andachtig, dan geft hi’j him an mem.
"Da’s zeker een apatte stien, ik zie d’r van die
tekeningies op. Liekas rotstekenings, wat vien ie d’r van Grietje?"
Ze daenkt nog dat et een grappien is van heur man. Jan het wel meer van
die malle streken. Mar verheerd zicht ze dat een maegien heur vanof de
stien ankikt. De stien ligt waarm en levendig in heur haand. Et maegien
liekt heur te roepen. Ze wodt mitneumen naor een aander plak in een ere
tied.
De hiele stamme zit rond et kampvuur.
Ze hebben et eten op en boeken now wat uut veurdat ze heur slaopplak
opzuken. Een jong maegien kikt naor de stien in heur hanen. Deur him
wat te dri’jen lat ze een hat votspringen. Ze is wat huverig veur zoe’n
toverding. Mar ze wet zeker dat de jongkerel die him heur geven het en
die de feguurties uutkrast het heur gien kwaod toeweenskt. Integendiel.
Ze kikt de kringe es rond. De vlammen leggen een luguber schaad over de
grond. Et locht en donker dat over de gezichten speult, maekt ze haost
onherkenber.
Ze herkent de lachende ogen en glimkt
even. Dan, inienend lopen de koolde rillings heur over de rogge.
Verschrikt kikt ze aachteromme. De medisieneman zit veur zien slaopstee
strak naor heur te kieken. Ze wet dat hi’j onmeugelik et stientien in
heur hanen zien kan, toch stopt ze et vot, in de plooien van heur jak
van knienebont. Ze richt heur andacht op et vuur. Et is et waark van de
vrouwluu om et vuur branende te holen. De stamme zol grote muuite
hebben de lange koolde winter deur te kommen as et vuur uutgong. In
disse natte tied is et haost niet meugelik een ni’j vuurtien te maeken.
Gelokkig hebben ze van-de-middag nog wat dreug hoolt en roegte vunnen.
Ze kunnen even veuruut. Een haand op heur schoolder schrikt heur op…
"Mem? Memmie waoromme doej’ et stientien in jow buse? Mag ik et weeromme? Ik wil et maendag graeg an de meester zien laoten."
Grietje schrikt op van Henkie zien haand op heur schoolder. Ze haelt de
stien tot de buse uut en geft him an et joongien. Van de ere kaante van
de heerd kikt Jan heur an.
"Maegien toch," lacht hi’j, "was ie daor even veer vot."
Ze lacht weeromme.
"Ie weten nog niet half hoe veer." daenkt ze.
© Roely Bakker