Een vri'je middag

Wark van Roely
Stellingwarfs
Home


Ina en Pieter gaon op een middag tegere mit heur kammeraoties in de bos speulen. Tikkertien, potverlos, votkroepertien en zoks. As ze mu van et speulen op ‘e deken zitten te bekommen, heuren ze een vremd gejank. Wie of wat zol dat doen?    

Een vri'je middag

"Mem, memmie? Et is zok mooi weer. Meugen we vandemiddag picknicken in de bos? Mag et mem?"
Ina en Pieter kieken mem ofwaachtend an. Zol et meugen? Gelokkig mem nikt.
    "Enne maekt mem dan broties en ranje veur oons? Ik daenke dat Henk en Kees-Jan ok wel mit willen," zegt Pieter.
    "Dan vraoge ik Sieteke en Hillie," ropt Ina. "Het mem wel zoevule brood?" Mem zegt dat et wel in odder komt.
Middags om een uur of twieje kommen de kammeraoties d’r an. Ze hebben allemaole wat mit kregen van heur mem. Stokkies komkommer, een peer appels, een poede chips en een stok of wat milky ways. Pieter het van mem een oolde deken kregen daor kun ze mooi op zitten.
    "Niet te veer de bos in, bi’jenneer blieven en veur et eten weer thuuskommen," waorschouwt mem nog en dan zet et spul of.
Ze weten een mooi plakkien, niet te veer vot. Daor kuj’ hiel fi’jn speulen, potverlos en votkroepertien en zoks. As ze waarm en mu speuld binnen, leggen ze de deken onder een oolde denneboom. De takken hangen naor beneden, dat et liekt krek as ze onder een grune daoke zitten. Ina legt een schötteldoek op ‘e deken en daor wodt de etensboel op uutstald.
Inienend stikt Kees-Jan de vinger op.
    "Stil es, heuren jim dat ok. Krek as jankt d’r wat."
Ja now heuren de aanderen et ok. Wat zol dat wezen? Grif gien knien of een haeze. Die maeken niet zokke geluden. De jongen willen op onderzuuk uut.
    "Mem het zegd dawwe bi’jenneer blieven moeten," zegt Ina, "en ok niet te veer de bos in gaon meugen."
Tja, dat is een perbleem. Hoe lossen ze dit op? Henk het een idee.
"Weej’ wawwe doen? De maegies blieven hier, en wi’j gaon zuken. Hej'm allemaole een buusdoek bi’j jim? Die bienen wi’j dan om de zoevule meter an een boom, dan kuwwe altied de weg weeromme vienen. As et te lange duurt, moe’n de maegies  roepen gaon, dan kommen wi’j weer op et geluud of."
Zo gebeurt et. Ze klauteren over boomstronken en deur gröppies. Zo now en dan moe’n ze om een brummelpolle henne. Iedere keer as ze een buusdoek an een boompien bienen, luusteren ze evenpies of ze de goeie kaante nog opgaon. Hoe dieper as ze de bos inkommen, hoe donkerder et wodt. Et blaederdak is hier zo dichte dat de zunne d’r amper deurhenne kommen kan. Ze zien grote mieghummelbulten, daor gaon ze mit een boge ommetoe. Veur mekeer willen ze niet weten dat ze eins wel een betien bange binnen. Henk het een grote takke oppakt. Daor trekt hi’j de hieltied een dikke strepe mit in de grond. Hi’j wil niet verdwaelen. Et geluud komt al dichterbi’j. Wat zol et toch wezen? Zol et missschien een vos wezen? De jongen hebben nog nooit een echte vos zien. Ze hebben d’r gien nosie van hoe groot zoe’n beest is. Lieke groot as een flinke hond daenken ze. Inienend zien ze wat bewegen, veurzichtig gaon ze veerder. Wat zit daor bi’j die ekkelboom? Daor zit een bruun besien. Toch een vos? Och heden, nee.  Et is een hontien. Mit een dik touw zit et an de boom vaastebunnen. As et de jongen zicht, hoolt et op te janken. Et hoolt et koppien wat schieve en et stattien kwispelt hendeweer.
Maek mi’j now los. Ik viene ‘t hier niet aorig.
"Et is nog mar een puppien." Bi’j Kees-Jan thuus hebben ze ok honnen, dat hi’j kan et weten. "We maeken et touw bi’j de boom los, want awwe et hontien losmaeken lopt et misschien vot en dan kan et wel verdwaelen," mient hi’j.
Dan beginnen ze an de teroggeweg. Et hontien lopt gedwee mit.
Ze bin krek bi’j de dadde buusdoek as de maegies beginnen te raozen. Et duurde heur grif te lange. De jongens roepen weeromme dat ze d’r ankommen. Even laeter zit et hiele spul weer op ‘e deken. Sieteke voert et hontien stokkies brood.
"Wat gemien, om jow zo aachter te laoten, vaastebunnen an een boom. Wie dot now zoks? En ie bin zoe’n lief hontien."
Hillie aait et besien over de rogge, wat zol ze graeg een hontien willen hebben.
"Van wie zol et wezen? Zowwe et holen meugen? En mag ik et dan hebben as et temeensen mag van mem?" vragt ze.
De aanderen overleggen even. Ze hebben allemaole wel een troeteldier. Een hond of knienegies of een cavia mar bi’j Hillie thuus hebben ze gien dieren.
"Is jow mem soms allergies?" vraogt Pieter. Daor wet Hillie niks van. Ze besluten dat et hontien mit gaot naor Hillie en as et niet mag van heur mem, kun ze altied nog zien. Drok praotende stappen ze weer op ‘e fiets. Et hontien komt in de grote tasse bi’j Pieter aachterop. Et liekt d’r zuver wel nocht an te hebben.
Hillie heur mem staot wel even mal te kieken. Zomar een hontien. Et besien kiekt heur vraogend an. Et stattien wiebelt dat et een lust is.
"Now vot dan mar," zegt mem, "Mar ie moe’n wel helpen mit et uutlaoten en zoks, ok as et es gien mooi weer is."
Dat belooft Hillie grif. Ze is zo bliede, ze tuut heur mem op beide wangen.
Kees-Jan gaot hadde naor huus. Ze hebben daor nog een maantien staon dat veur heur eigen honnen te klein wodden is. Even laeter is hi’j d’r weer. Mit de maande, een deken en ok nog wat honnebrokkies. Hillie het een oold bod vunnen, daor dot ze wat waeter in. Et hontien het dust.
"Hoe gaoj’ him numen Hillie," vragt Ina, "Wiebelstattien zol wel goed bi’j him passen."
Nee, dat vint Hillie te lange. Ie roepen: "Wiebelstattien hier" en et hontien is onderwiel de diek al uut. Et moet een kotte naeme wezen.
"Ik nume him Juno, want wi’j hebben him in juni vunnen."
Ja, daor kan iederiene vrede mit hebben.
"Juno, Juno kom es hier." roepen ze.
Et hontien luustert nog niet arg goed. Mem zegt dat dat wel komt. Hillie moet et iedere keer as ze et te eten gef, mar bi’j die naeme roepen, dan went et d’r gauw genoeg an.

Aovends ligt Juno in de maande bi’j Hillie op ‘e slaopkaemer. Mem het een oolde trui van Hillie in de maande legt, dat is lekker waarm. Juno het him d’r hielendal indri’jd. Et duurt mar eventies en dan binnen ze allebeide in de slaop.
Waor zollen ze van dromen?


© Roely Bakker