Voetbal

Op een vroege zundagmoren dri'jt Jannes him nog es van zieden, hi'j kan disse morgen uutslaopen, normaliter zol hi'j om negen ure op é hoeke wezen moeten, mar vanmiddag mag hi'j veur et eerst mitspeulen in et eerste.
Voetballen is zien lust en zien leven. Als B-junior hebben ze him al bi'j de A-s zet en now deur een mankement van de spits is hi'j opreupen veur de heufdmacht.
Et geft wat een dubbel gevuul, hi'j is d'r best groots op om as halfwassen knaop mit et eerste mit te meugen doen,
van de aere kaante vuult hi'j him beter thuus bi'j zien maoten.
Echt slaopen wil mar niet, is et de spanning... Gek einliks zien va geft niks om voetbal, dom gedoe zegt ie, harre lopen
aachter een balle, kunnen ze him zo in et doel schieten, schieten ze him weer naor de aandere kaante... Nee die giet liever et veld in, een echt netuurmeenske. Et zal him ni'jdoen as hi'j vanmiddag komt kieken.

Nee... van zien va het hi'j et niet mitkregen, trouwens van wie wel, want in zien hiele femilie kan hi'j niet iiene vienen, die mit voetbaltelent behept is. Zels zien beide breurties taelen niet naor een balle. Toch wel nuver, dat hi'j zo weinig van zien va het, hi'j stikt now al mit kop en schoolders boven him uut. Now is dat gien wonder, want de meerste jongen bin haost zo groot as hun heit en zien va is mar een miseraobel kereltien van goed 1.70, zien pestuur zal wel van zien moeke's kaant kommen. Onke Jan zee lesten al gekscherend dat hi'j wel iene van de melkboer mocht wezen.

Hi'j stapt van bedde, slaopen wil toch al niet en stapt onder de douche. Even laeter stiet ie in angezicht mit de de spiegel, pakt de scheerkwaste van zien va en ziept him in. De poddehaoren onder zien neuze die al wat zwat beginnen te kleuren lat hi'j staon. Inienen allegere bloed, een poezien raekt; een vloeigien dot et bloed stelpen.
Hi'j bekikt him zels in de spiegel en wat hi'j zicht kan him best bekoren: een best bos zwart haor, een peer ogen die helder de wereld inkieken, een wat grote neuze en een wilskrachtige kin.
Hi'j ropt him of en vuult mit et zaod de spanning uut zien lichem vot glieden. Naekend schiet hi'j nog effen onder de dekens en lat zien gedaachten de vri'je loop.
Beneden dot de branende kachel de kilte van een laete septembermorgen verdwienen. Et is zuver smook in huus.
Klaas lest in de lyrische kraante, een bi'jvoegsel van de Leeuwarder kraante een stokmennig Friese en Stellingwarver gedichten; wiels Griet doende is de slagroom veur op é koffie te kloppen. Et is een slim rustige zundagmorgen.

"Ik hebbe onke Jan en meuike Geesien opzegd" Klaas is zo in de weer mit de gedichten, dat hi'j heur nauweliks heurt.
Hi'j bromt wat en geft wieder gien aosem.
Onder et genot van et eerste bakkien begint Griet over et voetballen. "Me donkt, we zollen d'r best even mit zien beiden naor toe gaon kunnen. Mit zestien in et eerste is tocht niet niks."
“Och heden nee... jow weten best dat ik niks om voetballen geve en dan dat gezeur... van wie zol hi'j dat hebben. ie konnen vroeger gien balle raeken. Die jonge gruuit me toch al boven et heufd en dan voetballen, as ik him over et veld zie lopen is et net of ik Kees lopen zie.
Verdomme... hi'j was me altied al de baos en now dot blieken dat zels zien zaod rapper is dan dat van mi'j...."
Hi'j schiet in de bienen en gooit mit een smak de aachterdeure dichte.
Griet verbouwereerd achterlaotend. Veur et eerst het hi'j zien hatte locht, nooit was d'r ien woord over valen. Wel was d'r van begin of twiefel west, zol et wel iene van mi'j wezen. Geliek dat zwatte haor... och et was een deksels lief kereltien en botte bi'j de haand. Hi'j hadde et ja zels om haans had, hadden ze mar niet an die fratsen beginnen moeten.
Middags onder et eten was et slimme stille an taofel. Jannus hoefde allienig mar wat soep en wat nao, want mit een volle maege kuj' niet voetballen. Doe Jannus de deure uutwas ging Klaas him verstrupen.
Bi'j de oftrap keek Jannes verheerd op. Ze weren d'r beide... zien va en zien moeke.


© Tuller 2003