Memento mori

Terug naar Artikelen
Wêrom nei Artikels
Weeromme naor Artikelen
Home


Memento mori (Gedenk te sterven)

Ik heb een poos rondgelopen met de gedachte of een 'goed leven', voor mij gelijkwaardig is aan een 'goede dood'.
Een goed leven is volgens mij niet 1-op-1 te vergelijken met een goede dood.

Ik maak daarvoor eerst onderscheid tussen het moment van doodgaan en het moment van doodzijn.
Want slechts dan kun je de vergelijking maken tussen de directe tegenstellingen van het moment van 'geboren worden' en het moment van 'doodgaan' en 'het in leven zijn' in tegenstelling tot 'het dood zijn'.

Het moment van geboorte kun je zien als een tijdspanne van negen maanden, van 26 weken (levensvatbaar) of pas op het moment dat de navelstreng wordt doorgeknipt.
Deze tijdlijn is omgekeerd redelijk te vergelijken met het doodgaan (zie ook: Over mijn lijk) van zeer plotseling t/m een aantal maanden van verval.

Het in-leven-zijn is momenteel - afgerond - ongeveer tachtig jaar.
Zou het dood-zijn ook een bepaalde tijd - kunnen - duren of is dood-zijn voor eeuwig, net zoiets als de toestand van meer dan negen maanden voor de geboorte?
We weten het niet en kunnen slechts vasthouden aan een geloof.

Wat we dus (een beetje) wel kunnen vergelijken is vanaf negen maanden voor het einde (palliatief) via enkele dagen/weken (sedatief) tot de hartstilstand, ademtocht of bijv. forse botsing met boem is ho.

Bij die laatste twee categorieën kun je je over het algemeen nauwelijks op het doodgaan voorbereiden.
Bij die eerste, net als bij de TV-serie Over mijn lijk, dus wel.
'Een goede dood' zal dan ook voornamelijk over die voorbereiding - moeten - gaan.
Daar kun je niet vroeg genoeg mee beginnen.

Het hangt dan in eerste instantie van een aantal omstandigheden en afhankelijkheden af, vanaf de cultuur t/m de persoonlijke wensen.
Net als in de tv-serie zie je dat de één (16 jr) nog thuis woont en dus - onbewust - onder begeleiding van ouders en andere hulpverleners staat.

Voor een ander stel was trouwen van groot belang (heb ik ook meegemaakt).
Weer een ander ging met een stel vrienden zijn eigen kist timmeren.
Persoonlijk werd ik het meest getroffen door de 'vrolijke' hippieachtige en reislustige krullebol, Jip, samen met man Max en dochtertje Ava.
Wat een leuk stel! maar...

Zij worden rond deze tijd op straat gezet omdat de woonboot waar ze in wonen (in Amsterdam) moet verdwijnen wegens onbewoonbaar.
De instanties hebben - natuurlijk - wel alle begrip voor hun situatie maar zeggen niets voor hen te kunnen (lees: willen) doen.

Ongetwijfeld zijn er ook die nog een hele 'bucketlist' hebben van zaken die ze voor hun dood nog graag willen doen.
Dat vond ik tot nu toe in deze tv-serie trouwens erg meevallen.
Ze doen wat ze doen, maar ik zag eigenlijk geen echte wensen, buiten wat kleine dingetjes zoals het zetten van een eeuwige vriendschapstattoo.

Dus ja, ik ben er wel zo'n beetje uit wat - voor mij - een goede dood is.
Amor fati! Ik aanvaard mijn lot en laat het voorlopig maar gewoon op me af komen, in hoop van al te veel pijn gespaard te blijven...


© Piet/er Bult, 31-01-2022