Gijs de lauw

Terug naar Radboud umc
Home


Uit: Mijn Franse tijd
 


Drs. Gijs de Lauw  (eind juli 2017)

Gepassioneerd
Gijs de Lauw profileert zichzelf op LinkedIn als 'Verpleegkundig Specialist Minimaal Invasieve Urologie'.

Wo 26/7 om plusminus ongeveer precies klokslag 11 uur maakte ik kennis met Gijs de Lauw.
Gijs is dus verpleegkundig specialist in de polikliniek urologie van het Radboud UMC in Nijmegen.

Gijs lijkt, qua uiterlijk, rechtstreeks uit een doktersromannetje gestapt.
Ongetwijfeld wordt hij in momenten van medemenselijk bewustzijn, tussen zijn gepassioneerde buien door, regelmatig ingepalmd door vrouwelijke ongeregeldheden uit zijn directe omgeving.
Helaas heeft Gijs, net als meerdere harde werkers in het Radboud, een communicatie-probleem met zijn patiënten, althans met mij.

Dat Gijs sinds na bijna twintig jaar (sep. 1998 - jul 2017) nog onvoldoende kennis heeft van medicijnen die door cliënten van zijn afdeling veelvuldig worden geslikt, is hem natuurlijk best in negatieve zin aan te rekenen.
Gijs wist namelijk even niet wat Xarelto (Rivaroxaban) 20mg was en ook niet hoe je dat -blijkbaar moeilijke- woord moet schrijven.
Dat mijn toevoeging NOAC 'iets nieuws' inhield, daar had Gijs dan weer wel van gehoord, zo bleek.

In het telefoontje met de uitslag van het MRI-onderzoek gaf Gijs zichzelf graag een schouderklopje: 'Dat zei ik vanmorgen ook al.'
In dat zelfde telefoontje veranderde Gijs evenwel ook van een aardige en begripvolle, zelfs 'jofele vent' tijdens onze kennismaking, in een akelig dominant mannetje die niet al teveel tegenspraak dulde.
Herhaaldelijk noemen dat 'dat het nadeel is van in twee landen leven' noem ik uiteindelijk een beetje 'gillen'.
Gelukkig zie ik er nog altijd meer voordelen tegenover staan.

Een ziekenhuis, waar Gijs onderdeel van uitmaakt, dat met een tamelijk nieuwe vinding (MRI-onderzoek bij mogelijke prostaatproblemen) ook uitdraagt dat het graag wil samenwerken met andere ziekenhuizen, moet die samenwerking niet zelf verloochenen, is mijn gedachte.
Van meneer Gijs had ik dan ook eerder verwacht dat hij in overleg met mij als patiënt naar een passende oplossing met de mogelijkheden van twee landen (Nl en LDF) zou zoeken, dan het blijven noemen, gillen dus, van de nadelen daarvan.

Feitelijk had ik -voorlopig- alleen die MRI-scan in het Radboud willen laten doen en met dat verslag -zo nodig- het vervolg thuis, in Frankrijk mogelijk willen laten behandelen.
Ik had namelijk vooraf al gevraagd om het verslag daarvan te kunnen ontvangen om zo nodig verdere behandeling dan in LDF te willen ondergaan.
Helaas bood verpleegkundige Gijs die mogelijkheid feitelijk niet, sloot die praktisch uit, zodat ik mij genoodzaakt voelde om ook het vervolgtraject -enigszins tegen mijn zin- bij het Radboud UMC in Nl te moeten afnemen.

Door de drammerige toonzetting van Gijs kom ik nu ook lichtelijk in de problemen met lopende (cardio) afspraken in de medische wereld in Frankrijk.
Gelukkig zijn de medici in LDF over het algemeen net wat soepeler in het schuiven met afspraken dan in Nl, zodat ik een eerstvolgend rendez-vous (rdv = afspraak) in Frankrijk gemakkelijk kan verzetten.

Een oplettende apotheker van de PAL in het MCL te Leeuwrden voorkwam -mogelijk- ernstige problemen.
Het alvast door verpleegkundig specialist Gijs de Lauw verstrekte recept voor het antibioticum Ciprofloxacine 500mg werd door de apotheker een behoorlijk risico genoemd, als dat samen zou worden gebruikt met de Sotalol, die ik al meerdere jaren slik en waarvan ik Gijs uiteraard vooraf en tijdens het consult op de hoogte had gesteld.
Zie: Ciprofloxacine-met-Sotalol 

In overleg tussen de apotheker van de PAL (Leeuwarden) en uroloog Tom Arends van het Radboud werd de door Gijs voorgeschreven Ciprofloxacine 500mg nog net op tijd vervangen door Norfloxacine 400mg.
Ik moest daar wel even speciaal voor van Leeuwarden naar Nijmegen komen !
O, o, Gijs, wat doe je me aan !
Gelukkig werd er heel veel goedgemaakt door de (vrijwillige?) hostesses bij de ontvangstbalie van urologie.

Intakebalie
De dienstdoende mevrouw bij de ontvangstbalie van urologie vroeg mij nog wel even langs te willen gaan bij de intake, naast de hoofdingang, om een kopie van mijn -Franse- rijbewijs te willen laten maken.
Bij de éne bezette desk werd juist de laatste hand gelegd bij inschrijving van een patiënt.
Het volgende nummertje verscheen op het scherm en een volgende dame werd vlot geholpen.
Ik voelde mij met nummer W94 de volgende.

Na enig dralen ben ik aan een tafel gaan zitten en ben gaan bladeren in een magazine over gezondheid.
De desk medewerkster kreeg juist op dat moment bezoek van, naar het mij leek, een collega, en zelfs een tweede.
Plotseling werden ongetwijfeld hippe privé telefoonbeelden uitgewisseld tussen de drie dames.
Ook toen de twee collega's al lang waren verdwenen bleef de overgeblevene intaker nog uitbundig met haar telefoontje 'spelen'.

Na ongeveer twintig minuten en het magazine over gezondheid ten derde male te hebben doorgebladerd ben ik maar onverrichter zake de hal uitgelopen en vertrokken.
Ik wil natuurlijk beslist geen stoorzender zijn in de ongetwijfeld belangrijke, hippe privé telefoonbeelden...


© Piet/er Bult