Garnier

Verlost van Garnier

Home
Naar Teleurgesteld
Terug naar Ophelia

Een case study

Op 01-10-2014 ben ik, nog maar net na mijn hartinfarct, in La Trimouille (F) komen wonen (zie: Emigratie).
Voor een handvol pillen ging ik, vaak met een oud NL-recept, naar de (toen nog) plaatselijke pharmacie.
Nadat dat lange tijd zonder verdere vragen te stellen toch een keer aan de orde kwam, gaven ze mij de keuze uit een tweetal huisartsen hier in het dorp.
Er werd in het dorp ook aan een nieuw gezondheidscentrum (maison de santé) gewerkt.
Ik koos voor de vrouwelijke dokter Beaufigeau, vooral omdat zij de jongste niet meer was.
Een beetje dokter moet een ervaring hebben en niet alles nog in schoolboekjes op moeten zoeken, vind ik.
Daar komt nog bij dat ik een vrouwelijke arts gewoonlijk prettig, zachter vind dan haar mannelijke collega, maar dat verschil is slechts marginaal.
We hadden even tijd nodig om aan elkaar te wennen maar na enkele bezoekjes (consulten) liep het verder, met iedere drie maanden een bezoekje, op rolletjes tussen ons.

Na een jaar of acht ging mijn huisarts helaas, helaas, met welverdiend pensioen.
We spreken beide een mondvol Russisch en namen in het Russie afscheid van elkaar (do svidaniya).
We komen mekaar nu heel af en toe nog tegen in de supermarkt en groeten elkaar dan als oude bekenden.
Ja, huisarts lijkt me inderdaad een behoorlijk zwaar beroep.
Voor haar in de plaats kwam, na wat probeersels, een nog vrij jonge dokter, dokter Garnier.
Dit keer geen aanloop-problemen maar het wilde helemáál niet echt vlotten tussen ons.
Waar ik het met dokter Beaufigeau meestal wel voor tachtig of meer procent met haar eens was, kwam dokter Garnier niet verder dan de overige maximaal twintig procent.
Ze kwam tijdens het consult niet of nauwelijks van haar stoel af om bijv. mijn bloeddruk of hartslag te meten, laat staan dat ik op de onderzoekstafel moest gaan liggen voor uitgebreider onderzoek zoals luisteren naar longen en het pompen van het hart of het bevoelen van lever, nieren, milt, reflexen en wat al niet meer.
Bij de oude dokter een telkens terugkerende routine, bij de nieuwe arts niet of zelden (ik geloof één keer) aan de orde.

Na ongeveer twee jaar ging het eind november 2024 tot begin 2025 opeens erg fout tussen ons.
Plotseling moest ik van haar - zonder overleg - een MRI scan laten maken in het CHU te Poitiers.
Blijkbaar heeft zij nooit in het dossier verder gekeken dan haar neus lang was.
En ik moet eerlijk zeggen, ze heeft beslist geen lange Pinokkio!
In 2017 is bij mij een lichte vorm van trage prostaatk*nker vastgesteld (oude mannenkwaal) in het Radboud te Nijmegen (NL).
In het dossier bij mijn Franse huisarts staat ongetwijfeld de afspraak dat bij bloedonderzoek in Montmorillon één of twee keer per jaar ook het PSA gehalte in het bloed zal worden gemeten.
Verdere acties, zo die door mij nodig worden geacht, zal ik bij het Radboud (NL) laten uitvoeren.
Deze alinea in mijn dossier heeft dokter Garnier blijkbaar nooit gelezen of ze was het daar misschien niet mee eens.

Maar goed, die MRI heb ik laten maken en de uitslag vertelde mij niets nieuws.
Ook NL-se artsen zagen geen aanleiding voor verder onderzoek.
Toch moest ik van de specialist, ook zonder verdere uitleg of overleg, een keer terugkomen om onder volledige narcose een paar (standaard Frans: 12?) biopten te laten nemen.
Daar werd ik bang van en zag het nut ook niet.
Als de zaak al tien jaar zeer stabiel is, met een PSA dat schommelt rond de 5 ug/L, en er helemaal geen klachten zijn bij plassen of seks, dan vind ik dat je daar niet in moet gaan zitten roeren.
Je kunt het immers alleen maar erger maken.

Eerst was ik nog wel van plan om dat onderzoek te ondergaan maar toen ik een afspraak met m'n huisarts maakte voor een recept voor een kalmeringsmiddel (een pammetje) liep ons gesprek behoorlijk uit de klauw.
Toen ik vervolgens zei dat ik de zaak dan maar zou gaan annuleren sprak mijn huisarts Garnier op hoge toon en het volume op bijna maximaal de wijze woorden: ik ben de dokter en ik vind dat onderzoek nodig! Hier heeft u een herhaalrecept voor zes maanden voor uw standaard medicijnen. Dat zal genoeg zijn om een andere huisarts te zoeken. Ik wil u hier nooit meer zien!
Nou zeg, dat komt op z'n Engels wel even binnen!
Eén geluk, ik was ook wel een beetje op haar uitgekeken.
Maar ja, zowel in NL als in LDF hou je het als bijna 80-jarige niet zo lang vol zonder huisarts.

Omdat mijn ex-huisarts ook de laatste keer niets anders had gedaan dan een recept uitschrijven en er nog een paar lopende zaken in de pen zaten, leek het mij verstandig om even een afspraak te maken en kennis te maken met mijn ziekenhuis-huisarts, mw. Hebras-Lelong.
Want ja, wat ik eerder niet wist maar via mijn bloedaftappende wijkzuster (infirmière) gewaar werd, is de huisartsenpost in het ziekenhuis van Montmorillon.
In de wachtkamer zat en lag volk op de vloer die niet beter weten en de meeste nachten onder de brug slapen, leek mij.
Ik voelde mij hier gelijk thuis als vagebond SDF (sans domicile fixe).

Ook weer een gezonde spanning maar al bij het eerste bezoek voelde ik dat weer net zo vertrouwd zou gaan worden als bij de oude dokter Beaufigeau.
Deze dame wist van aanpakken en we gingen in vogelvlucht mijn hele lijf en leden even langs.
Waarschijnlijk had zij daarbij ook inzage in mijn online gegevens.
Ze overlegde even voor een VWB voor een cardio-controle, voor een echo-doppler (iedere vijf jaar) en een VWB voor eindelijk weer een uitgebreide bloedafname en -onderzoek.
Het urineflesje kon ik bij de apotheek gratis komen halen.
Helaas kreeg ik geen steriel mee maar dat werd na drie keer door het laboratorium zelf rechtgezet met het aangeven van een flacon dat ik daar ook gelijk achter kon laten voor vitamine-in-urine onderzoek.

Begin maart heb ik samen met mijn vertrouwenspersoon een rondrit gemaakt om een vijf- of zestal huisartsen in de omgeving (tot plm. max. 15 km van mijn woonplaats) te gaan bezoeken.
Helaas hadden ze geen van allen nog een plekje vrij voor een oude man van tegen de tachtig die eens in de drie maanden of een halfjaar een herhaalrecept nodig heeft en af en toe een VWB (Verwijsbrief) voor bezoek aan een specialist.

Wordt vervolgd...

2025-02-24    : Klacht jegens dokter Garnier ingediend
2025-04-14    : Hoorzitting Orde van huisartsen (departementaal)
Dossier nu bij : Orde van huisartsen (regionaal)
Toekomst       : Orde van huisartsen (nationaal)
Amor fati!    : Op 10-09-2025 heb ik mijn klacht jegens
                         Dre Granier moeten intrekken wegens grote
                         hartproblemen (hartfalen). Bloedwaarde NT-PRO BNP
                         bleek op 12-11-2025 3.031,8 ng/L, terwijl het eigenlijk
                         voor een man van mijn leeftijd beneden 1.000 ng/L moet
                         zijn en blijven.

In de lokale media ?: